Costa Rica - Montezuma/Santa Teresa/Mal Pais
Hier zijn we terug met een verslag van Montezuma en Santa Teresa - Mal Pais.
Vanuit Bocas del Torro (panama) namen we de rechtstreekse bus naar san jose. Na een 9u durende rit, met 2 grensovergangen en 5 politiecontroles kwamen we uitgeput in de hoofdstad toe. Bij de laatste politiecontrole moesten we bovendien allemaal van de bus stappen en onze backpack helemaal binnenste buiten draaien. Gezellig was anders! En dat zal ook de politie kunnen beamen hebben als ze de zak met de vuile was opendeden ;-).
Na een korte nachtrust stonden we om 5u30 aan te schuiven aan de bus naar Montezuma. Met een slaapkop de bus op voor een rit van 6 uren tot op Península de Nicoya. De rit naar daar was prachtig! 3 uren met de bus tot Puntarenas, vandaar de ferry op voor een boottocht van 1 uur en dan opnieuw met de bus langs een hobbelige weg tot in Montezuma.
Montzuma is een gezellig dorpje aan een verlaten kust langs de Pacific. Dit ongerept stuk natuur trekt reizigers van overal ter wereld aan door zijn 'zen'-achtig karakter, mooie stranden en natuur. Het ontbijt moet je daar zo goed als delen met de apen boven je hoofd en de vogels komen er zelfs uit je hand eten. 'Je bent er deel van het geheel en 1 met de natuur!'
Daar aangekomen hebben we snel in een hotelletje ingecheckt en een verkenningsuitstapje gemaakt net voor het donker werd. Het hotelletje was netjes, maar er was koud water en het was net naast een danstent gelegen! Verschrikkelijke muziek die ons bovendien tot 's nachts uit onze slaap hield.
Op slechts een kwartiertje stappen vanuit het 'centrum' bevindt zich een prachtige waterval met 3 natuurlijke poolen. Je kan een steile klim maken tot aan de hoogste pool. Deze hike hebben we natuurlijk gedaan. Het was moeilijker dan verwacht en sommige stukken waren niet zonder gevaar. We voelden ons als echte rotsbeklimmers (maar dan zonder beveiliging). Een lastige klim maar adembenemend mooi! Toen we helemaal boven waren en nat van het zweet hebben we een frisse duik genomen in de natuurlijke pool... Zalig! Je kan vanaf de waterval 13m naar beneden springen tot in de middenste pool.... maar na even over de rand te hebben gekeken, hebben we toch maar vriendelijk bedankt, enkel voor crazy people!
De volgende dag genieten aan het strand van Playa Grande na een wandeling langs de fantastische kustlijn. Deze wordt steeds mooier en desolater naarmate je verder gaat. Nog even van Montezuma genieten en de volgende dag de bus op richting Santa Teresa - Mal Pais.
In Santa Teresa/Mal Pais staat vooral surf centraal, aangezien de golven van de Stille Oceaan op het strand beuken. Daar heeft Dorine de smaak van het surfen te pakken gekregen en enkele kleine maar mooie golven bereden,.... super!
Overal vind je surfshops en kan je surfplanken huren. Ook de gezellige bars en hippe restaurantjes maken van Santa Teresa een aangename plaats om te vertoeven. We hebben zelf in een Belgisch restaurantje gegeten, zalige frieten, lekker! Dat was even geleden. De zonsondergang is legendarisch omdat ze recht in de zee verdwijnt, prachtig!
Na enkele dagen genieten van surfen, zon, zee en strand, maken we ons klaar om naar Tamarindo te gaan. Daar hebben we met Belgische vrienden afgesproken om Kerstavond samen te vieren.
Tot binnekort, pura vida,
Rik en Dorine.
Panama - Bocas Del Toro
Hey you all,
Gezien we zo dicht bij de grens van Panama zaten, was het een kleine moeite om even over die grens te wippen. Dat dachten we althans. Het begon goed: vanuit Puerto Viejo namen we de bus naar Sixaola, het allerlaatste dorp in Costa Rica. Daar had je de brug om van Costa Rica naar Panama over te steken. Eerst de stempel bij de immigratiedienst van Costa Rica. Alles OK, totdat het begon te regenen... en niet enkel wat druppeltjes, maar GIETEN!! Regenjas aan, verstand op nul en gaan. We moesten immers voor 13u de grens over zijn aangezien de officiële diensten ook recht hebben op middagpauze. Geen tijd om even van het uitzicht te genieten of om te beseffen hoe hoog en in welke slechte staat de brug wel was. Eens over de brug was het aanschuiven in een 'rivier' aan de immigratiedienst van Panama (het water liep niet weg). En dan maar doorweekt een busje op naar de taxiboot. Gelukkig was het gestopt met regenen toen we aan de taxiboot kwamen en konden we toch nog genieten van de boottrip van mainland naar bocas del toro, meer bepaald Isla Colon.
Bocas del toro is een tropische eilandengroep net buiten de kust van Panama. Isla Colon, Isla Bastimentos, Isla Solarte, Isla Carenero, ... zijn slechts enkele van de eilanden die je kan bezoeken. En een taxi is daar uiteraard een bootje en dus onontbeerlijk!
Isla Colon heeft jammergenoeg geen strand dichtbij het dorp dus namen we de taxiboot naar Isla Carenero om even te gaan wandelen en eventueel een strandje te doen. Toen we aankwamen, hebben we de shockerende realiteit kunnen waarnemen: naast een Amerikaans resort lag een Panamees dorpje met krotten van huisjes, paalwoningen waarvan je de afvoerpijpen in de zee zag terechtkomen. Bovendien lag overal zwerfvuil: plastic flessen, zakken, ... De Panamezen hebben nog niet het besef wat voor prachtige archipelt ze daar hebben! Das toch wel even slikken, van contrast gesproken. Maar het eiland had prachtige stranden en uitzichten.
De dag nadien was het schitterend weer en deden we een snorkeltrip. Zalig! Met de zon op je snoet, de wind in de haren, cruisen tussen de eilanden en spelen met de dolfijnen. De chauffeur van de boot vaarde zodanig snel in steeds in het rond zodat de dolfijnen in de golven konden springen. Dat beeld geraak je echt nooit beu!!
Nadien gaan snorkelen tussen de prachtige koraalriffen en vele gekleurde vissen. Ze kwamen zodanig rond je heen zwemmen dat je ze zelfs heel even kon aanraken. De koralen hadden mooie kleuren: oranje, groen tot zelfs fel paars.
De laatste stop was Isla Bastimentos, red frog beach: een beschermd natuurgebied waar kleine rode gifkikkers te zien zijn. Ze zijn groot als een duimnagel! Echt leuk!
Uiteindelijk terug naar Isla Colon om de laatste dag af te sluiten met een feestje: Ladies night in Aqua Lounge Bar. Het is echt grappig om te zien hoe iedereen per boot toekomt. Een echte ingang was er niet, wel een ponton op het water waar de 'buitenwippers' klaar stonden om iedereen te fouilleren die per boot toekwam. Het ponton was immers al de dansvloer!
Na enkele pintjes, rum cola en malibu ananas de taxiboot terug want morgen moeten we vroeg op. Dan vertrekken we naar Montezuma voor een nieuw avontuur!
Pura vida!
Rik en Dorine
Costa Rica - Pavones/ Puerto Viejo de Talamanca
Pavones, bekend onder de surfers voor de langste linkse golf ter wereld!
Het verhaal gaat dat de geoefende surfer de golf kan berijden gedurende 3 minuten en dat die zo dicht langs de bar 'Esquina del mar' passeert, dat een pintje aannemen bij wijze van spreken, mogelijk zou zijn.
Van Golfito namen we de bus naar Pavones: een 3 uur durende rit over 1 van de slechtste wegen van Costa Rica (zoals vermeld in de Lonely Planet). In een afgedankte oude Amerikaanse schoolbus was de rit helemaal niet comfortabel.
Pavones telt 1 kruidenier en 3 eetplaatsen, that's it. Als je geen surfer bent, heb je er dan ook helemaal niets verloren. Dit is het meest godverlaten dorpje waar we ooit geweest zijn.
In het seizoen is het er volop surf maar nu waren de golven niet optimaal en valt er dus ook helemaal niets te beleven. Maar we zijn er toch geweest!
Na 1 dag Pavones trekken we terug naar San Jose om even te genieten van wat luxe, zijnde een warme douche, een goed bed, een laundry service en beschaving!
Eens terug op krachten, gaan we naar Puerto Viejo de Talamanco, op zoek naar rastafari-sfeer!
Puerto Viejo de Talamanca is een klein dorpje aan de Caraïbische kust. De invloeden van Jamaica zijn duidelijk zichtbaar: dreadlocks, reggae, Bob Marley, rastakleuren, ... Een toffe, relaxte, laid-back sfeer.
Helaas heeft het klimaat aan de Caraïbische kant een nogal grillig karakter. Men weet nooit hoe een dag er zal uitzien.
De eerste dag hebben we Puerto Viejo verkend tussen de regenbuien door. Het dorpje telt 1 hoofdstraat die 13km verder stopt in Manzanillo.
De tweede dag hadden we meer geluk met het weer: een lekker zonnetje. We huurden een fiets om de kuststrook van Puerto Viejo tot Manzanillo af te rijden: Playa Cocles, Playa Chiquita, Playa Uvita en uiteindelijk Manzanillo. Het zijn allemaal nogal verlaten stranden waar weinig of geen volk te bespeuren valt en dat maakt het zo speciaal. Even 'zen' op het strand en dan de fiets op naar het volgende. De kustlijn is ruw, woest maar prachtig!
De bekende Salsa Brava break is een golf die breekt op een rif in het centrum van Puerto Viejo. Enkel voor de heel ervaren surfers. Na onze lange fietstocht rustten we daar even uit en keken we, met een Imperial in de hand, naar de surfers die de golven trotseerden.... tot het opnieuw begon te regenen. Maar dat kon de sfeer niet verpesten want in Puerto Viejo valt er altijd wel iets te beleven.
Elke avond is er wel een live-band die voor sfeer zorgt: van een professionele reggae-band tot een oude Amerikaanse hippie die daar is blijven hangen en een rock-bandje heeft opgericht.
De derde dag was nog even chillen op Playa Negra, een strand waarvan het zand echt volledig zwart is, heel mooi! De namiddag zorgde opnieuw voor regen die we hebben verdrongen door gitaar te spelen met onze 2 Canadese buren. Nadien genoten we van een organische koffie bij 'Caribeans'. Ze branden koffiebonen en maken zelf chocolade: 80% cacao, heerlijk!
In Puerto Viejo wilden we gerust nog even blijven maar de tijd roept! Daarom trekken we verder door naar Bocas del toro, Panama. Naar het schijnt een prachtige eilandengroep op ongeveer 100km van Puerto Viejo. Weliswaar ook aan de grillige Caraïbische kant maar we nemen het risico. Een T-shirt met het opschrift 'Sunny Caribean, my ass' is voor ons nu wel duidelijk! ;-)
Pura Vida!
Greetz
Rik en Dorine
Prettige feestdagen!
Dag vrienden, familie, ...
Terwijl het in het Belgenlandje lekker koud is, genieten wij nog steeds van zon, zee, strand,...
Maar uiteraard denken wij, zeker met deze feestdagen, heel vaak aan jullie en aan thuis!
Wij willen hierbij iedereen prettige feestdagen toewensen!
Feliz Navidad y Próspero Año Nuevo!
Pura Vida!
Rik en Dorine
Costa Rica - PenÃnsula de Osa
Península de Osa.... waaw!
Na een 9 uur durende rit vanuit San Jose kwamen we toe in Puerto Jiménez. De straten zijn daar grindweggetjes en er is 1 'hoofdstraat'. Het is een minidorpje waar heel weinig te beleven valt maar ideaal als uitvalsbasis om de ongerepte natuur van het schiereiland te verkennen. En toch hebben ze een luchthaven... stel je voor! Dit is geen luchhaven zoals bij ons uiteraard maar een verharde weg van enkele 100 meter waar sportvliegtuigjes kunnen vertrekken en landen.
Met de colectivo bus gingen we Mata Palo gaan verkennen. Wij hadden gehoord dat de stranden daar prachtig zijn en voor onze eerste dag hadden we wel zin in een chill-dagje aan het strand.
De colectivo bus hadden we eerst niet herkend aangezien het eerder een truck was om vee te vervoeren. Na een uur in die truck, heen en weer geslingerd over 1 van de slechtste wegen in Costa Rica, werden we gedropt in de jungle, zijnde Mata Palo. Op zoek naar het strand dan maar. Na 1,5 uren door de jungle te wandelen, kwamen we eindelijk aan het strand. Geen kat te zien, ook geen mogelijkheid om even te gaan liggen... Wel adembenemend mooi en rustig! Onderweg naar het strand werden we verrast door de vele dieren. Het was een moeilijke keuze: kijk je naar de apen die boven je hoofd slingeren of naar de papegaaien die met veel lawaai overvliegen? Echt fantastisch!
Het Corcovado park staat bekend als het stuk Costa Rica dat het meest ongerept is. Je kan er enorme hikings doen en in het midden van de jungle in een ranger station overnachten om de dag nadien verder te hiken. Als niet-ervaren hikers gingen we op zoek naar een ervaren gids. Die vertelde ons dat de hikings enorm zwaar zijn. Wij kozen er dus voor om slechts 1 dag te gaan. Zo gezegd, zo gedaan!
Om 6u 's morgens opnieuw de colectivo bus op om na 2u aan te komen in Carate, een 'dorpje' bestaande uit 1 café. Het eerste deel was 3,5 km in de volle zon, op het strand. Onze tocht was nog maar begonnen of ik zag het al niet meer zitten. 'It was like dying a little.' Eens bij La Leona ranger station ging de tocht verder in het bos, zalig, die schaduw! En of we dieren gezien hebben? zeker en vast: scarlet macaws (van die rode papegaaien), kleurige pirussen, white-nosed coatis, miereneters, howler monkeys, white-faced monkeys, spidermonkeys, salamanders, vleermuizen, en voetsporen van puma's. Die kregen we helaas niet te zien. Onze gids, Nito, had zijn telelens mee. Op die manier konden we de dieren in close-up zien en dus ook in close-up vastleggen op foto. Fantastisch!
En dan de terugkeer... Alles opnieuw maar deze keer in sneltempo aangezien de laatste colectivo om 16u vertrok vanuit Carate. Afzien! Zweten! Het wenen stond me nader dan het lachen, maar, na 9 uren wandelen en 13 km,hebben wehet gehaald. Blaren op de voeten, geschuurde billen, een pijnlijke rug en een zware sinusitis maar vooral veel mooie herinneringen, gelukkig!!
Als afsluiter op het Península de Osa zijn we de laatste dag gaan fietsen. Op zoek naar mooie stranden. Playa Preciosa...heel mooi, ongerept, maar veel te warm. En de enkele schaduwplekjes onder de bomen waren reeds ingenomen door 25 slapende Costa Ricanen.
Morgen, zaterdag, nemen we de ferry naar Golfito en vandaar de bus naar Pavones, bekend om de langste linkse golf ter wereld.
Pura vida!
Greetz
Rik en Dorine
Costa Rica - Monteverde/La Fortuna/Caño Negro
Costa Rica is klein, in oppervlakte althans, want op gebied van 'must sees' is het heel groot!! Wij hebben dus de afgelopen dagen al heel wat gezien! Van het nevelwoud van Monteverde tot de Arenal vulkaan en de hotsprings in La Fortuna en de mangrove van Caño Negro.
Het Tico-dorpje Santa Elena ligt aan het nevelwoud van Monteverde en is dus hoger gelegen dan gemiddeld. Door de warme Passaatwinden van de Caraïben, die daar afkoelen, ontstaan er wolken. Deze zorgen voor het specifieke ecosysteem. 9 van de 12 maanden zit je er dus gegarandeerd in de wolken en is het er een stuk kouder.
Ik was hier echter niet zo goed van op de hoogte en was dan ook verbaasd geen ventilator aan te treffen in de kamer maar wel een dik deken. Het deed me aan ons Belgenlandje denken: met koude voeten het bed in, een dik deken en opstaan in de mistl! Die verscheidenheid is wel genieten.
In het nevelwoud hebben we een 2u-durende bruggenwandeling gemaakt tussen de toppen van de bomen. Amai das hoog!! Dieren hebben we helaas niet gezien. Misschien door het mindere weer. Wel enorm veel groen, mos op de bomen en constant, hoe raad je het, nevel.
De dag nadien zijn we richting La Fortuna getrokken. s' Morgens vroeg met het busje, dan overstappen op de boot om het meer Arenal over te steken, en dan opnieuw op het busje. We kwamen 's middags al toe en besloten de hele namiddag te gaan relaxen in Baldi hotsprings.
Baldi bestaat uit 16 pools waarvan het water uit een bron bij de vulkaan wordt opgepompt. De temperatuur van het water varieert van 34° tot 67°. Dus echte, helende, thermale baden. Het zicht op de Arenal vulkaan en de tropische tuin zorgden voor de finishing touch.
De Arenal vulkaan is één van de symbolen van Costa Rica. Het is de meest perfecte vulkaan met zijn conische vorm en nog steeds heel actief. Helaas was hij niet actief op het moment dat wij er waren. Door een aardbeving een maand geleden werd de krater gevuld met puin en sindsdien is hij niet meer uitgebarsten. Jammer voor ons en de touroperators, maar nu is het bang afwachten voor de lokale bevolking. Wel indrukwekkend, gelogeerd zitten aan de voet van een actieve vulkaan!
La Fortuna is het dorpje bij uitstek om de Arenal vulkaan en zijn omgeving te verkennen. En dat zullen we geweten hebben!! De tours vliegen u rond de oren en tot onze grote ergernis werd het toerisme daar enorm uitgebuit. Nen tour naar hier, nen tour naar daar... je kan er dus reizen in pakketjes. We hebben hiervoor dus vriendelijk bedankt, maar Caño Negro konden we niet voorbij laten gaan. Deze tocht zelfstandig ondernemen is een hele opdracht. Vanuit Los Chiles neem je namelijk een 'safariboot' op de Río frio richting Caño Negro: kaaimannen, spidermonkeys, white-faced monkeys en howler monkeys, leguanen en enorm veel soorten vogels zijn er te zien in hun natuurlijke habitat. Wildlife-spotting ten top!
De laatste dag in La Fortuna deden we een mini-hiking naar de waterval. Na Iguazu denk je dat één enkele waterval ons niet meer kan imponeren... maar toch... echt uniek, als in de films! Een hol midden in de jungle, helderblauw water, een waterval van 70m, lianen, ... Daar hebben we genoten van een verfrissende duik tussen de vissen.
In de namiddag begonnen de wolken zich opnieuw te vormen en zijn we naar San Jose vertrokken. Daar blijven slapen en de dag nadien de bus op voor een reis van 9u.
Bestemming: Peninsula de Osa, het laatste stuk ongerept Costa Rica. Puerto Jimenez wordt onze uitvalsbasis om het parque Corcovado, Matapalo, ... te verkennen.
Volgens National Geographic is dit de meest biodiverse plaats ter wereld.
Pura Vida!
Rik en Dorine
Costa Rica - Grecia/Poás vulkaan
Vandaag zijn we reeds donderdag 26 november. Na onze aankomst in San Jose afgelopen maandag, hebben we daar slechts 1 nacht doorgebracht. Tanquilo Backpackers: een muffe kamer met enkel een bed en een afgeleefde gedeelde badkamer! Vlug wegwezen daar!
Dinsdagochtend vertrokken we als de bliksem! We gingen richting Grecia, een dorpje op een uurtje rijden met de bus van San Jose en op 20 minuten van de vulkaan Poás. De naam van het hostel waren we echter vergeten. Daar sta je dan, aan het busstation en niet weten waar naartoe. Maar gelukkig konden we de naam van het hostel opzoeken op internet! In het park van het dorpje had je zomaar free wifi!!! In het park!!!! Ok, gevonden, Mangifera was de naam van het hostel. De betekenis: dewetenschappelijke naam voor mangoboom aangeziener in het parkje voor het hostel heel wat stonden. Het was een zalig hostel! Net geopend en we waren de eerste echte klanten! Het hostel voor ons alleen maar we werden enorm in de watten gelegd!
Dinsdaghadden we de intentie met de bus naar de vulkaan te gaanom dit op een echte backpackers-wijze, zo goedkoop mogelijk te doen! Maar helaas, de bus rijdt niet tot daar!De eigenaar van het hostel, Marco, ne jonge gast, bood ons aan om samen met een vriend van hem te gaan. Zo gezegd, zo gedaan! Oscar washeel goed gezelschap en gaf ons enorm veel tips en informatie over Costa Rica!
De Poás vulkaan heeft een hoogte van 2700m en de krater heeft een diameter van 1,5km. Dat is 1 van de vulkanen met de grootste krater ter wereld! De laatste uitbarsting was in 1954 maar sindsdien blijft hij actief. Begin januari 2009 hebben ze een enorme aardbeving gehad rond de vulkaan waar je de schade nog van kon zien.
Het parque nacionalopent om 8uen we waren bij de eerste bezoekers! 's Morgens vroeg heb je het beste zicht, de wolken komen pas binnen rond 10u. We kwamen aan de ingang van het park en na een 10-tal minuten lopen, roken we reeds de zwaveldampen!! Het was echt indrukwekkend!Een prachtig zicht en inderdaad zonder wolken! Er was nauwelijks een bezoeker te bespeuren zo vroeg, het was er muisstil, enkel het geluid van de zwaveldampen die opstegen uit de krater... Je zou voor minder stil worden ;-) Ik denk datwe daar toch een uur hebben staan kijken. Gewoon kijken, genieten en de beelden in je opnemen....
Nadien maakten we nog een wandeling door het regenwoud rondom die ons naar het meer 'lago de botos' bracht. Dat meer was de 1e krater van de vulkaan die nu volledig inactief is. Wel bevinden er zich nog zuren in het water dus leven er enkel wat micro-organismen en algen. Na de wandeling zat ons bezoek erop. Maar toch wou ik nog even de krater, voor de laatste keer, zien. Het is echt zoooo mooi en indrukwekkend! Zeker een aanrader als je in Costa Rica bent.
's Avonds hebben we een zalige gitaarsessie gehad met Oscar en Marco! Wat was Rik blij na bijna 7 weken eens opnieuw een gitaar in handen te hebben! Hij en Oscar en Marco lieten hun kunsten zien, en ik, ik genoot met een biertje 'Imperial' in de hand ;-)
Wat een sfeer, rust, gastvrijheid en natuur! Costa Rica belooft de moeite te worden!
Morgen trekken we verder richting Monteverde, het bekendste nevelwoud van Costa Rica waar je kan paardrijden, canopy tours, hiking, ...
We'll keep you informed!
Enjoy life!
Rik en Dorine
Costa Rica - San Jose - stressy
Maandag 23 november, vandaag laten we het zalige, warme Brazilië achter en gaan we het avontuur gaan opzoeken in Costa Rica. Onze vlucht vertrekt om 11u30 vanuit Recife.
Ik was al vroeg uit de veren om onze was nog net op tijd te kunnen bemachtigen van het madammeke van de keuken! Oef, hurry hurry, snel onze rugzak klaar'proppen', ontbijten en met de taxi, door het drukke verkeer, naar de luchthaven van Recife.
Mooi op tijd! We sluitende korte rij voor de checkin aan. Wat werken die mensen van American Airlines traag! Een half uur moeten wachten met slechts 4 mensen voor ons! Hun obligate 'security'procedure waar ze de mensen standaard vragen aframmelen zal er misschien wel voor iets tussen zitten. Maar enfin, eindelijk was het ons beurt. Elk apart inchecken aangezien we geen familie zijn! Those are the rules...
Maar helaas, geen Rik en Dorine te vinden op de vlucht! We hadden onze vlucht gewijzigd van 2 dec naar 23 nov maar ondanks de bevestiging bleek dit niet in orde. Even checken aan een andere balie van American Airlines: 'No, you're not on the flight. I'll call the central office of American Airlines'. En zo liet ze ons daar maar wachten. De minuten tikten voorbij en na 1,5 uur vertelde ze ons doodleuk dat onze namen ook daar niet terug te vinden waren. ' No, they can't find your names. But within 20 minutes we will have to close the checkin!'
Na 2 uren kalm te blijven, werd dit nu toch wat moeilijker! Ik heb het madammeke van American Airlines toch eens goed afgesnauwd! Het kan maar opluchten hé ;-) Ze raadde ons aan om ons agentschap te bellen zodat zij nieuwe gegevens konden doorsturen. Ondertussen hadden we nog 10 minuten. We renden de trappen op richting internetcafé, snel het nummer opgezocht van Kilroy en even gebeld. Volgens hen zou alles ok moeten zijn maar laten we het nummer even opnieuw doorgeven aan American Airlines.
Opnieuwlopen naar de balie van American Airlines maar nog steeds geen namen van Rik en Dorine in de computer. We zagen de vlucht al aan onze neus letterlijk voorbijvliegen ;-) We vertelden het madammeke het computersysteem steeds te sluiten en opnieuw te starten zodat er updates konden gebeuren! En ja, na 5 min verschenen onze namen! Ik kan je zeggen dat op zo'n moment elke minuut van belang is! Ze belde de checkin om nog even op ons te wachten en na enkele uren zwaar stressen, waren we mooi ingecheckt! Oef!! De vlucht vertrok uiteindelijk met een half uur vertraging, geen idee wat de oorzaak daar van zou kunnen geweest zijn!!!???
Tussenstop in Miami na 8 uren vliegen. In het donker toegekomen. Das echt waaw als je die lichtjes in dat dambordpatroon vanuit de lucht ziet! super!
Op naar immigratie: 'Can I see your STA registration form please?' Rik en ik keken elkaar aan, shit, dat zijn we vergeten!! Om de USA binnen te mogen moet je enkele dagen op voorhand online toestemming vragen. Euhm... even vergeten. We probeerden onze charmes naar boven te halen maar het lukte uiteindelijk met wat medelijden op te wekken 'We thought this wasn't necessary if you are only in transit...'' Maar hij liet ons, gelukkig, toch door! De 2e vlucht van 3 uren hebben we, zonder problemen, overleefd en 's avonds 21u30 plaatselijke tijd, kwamen we dan toch uiteindelijk toe in San Jose! Dat was me het vluchtje wel! En nu..... ontstressen....!!!
Greetz
Rik en Dorine