Brazilië - Olinda/Recife

Oh qué linda, Olinda! Wat mooi!

Olinda is een dorp aan de Braziliaanse kust op 6km van Recife. Het staat bekend om zijn koloniaal centrum maar vooral om zijn carnaval! Van overal komen tijdens de carnavalperiode toeristen afgezakt om hier stevig te vieren.

Nu ook al zie je de mensen in de vele ateliers reeds devoorbereidingen treffen voor carnaval: poppen maken in papier maché, maskers, ... Ook in de parken en op de pleintjes konden we reeds de voorbereidingen opmerken: groepjes spelen alfaya (van die grote typische trommels), een andere groep oefent frevo ( speciale dans waarbij meisjes met minirokjes in verschillende kleuren en met kleine parapluutjes op een heel speciale manier dansen),...

Bovendien is er in het weekend wel altijd een straat, plein, park waar mensen samenkomen om enkel te kletsen en te drinken. In Bodega do Viejo speelt elke donderdagavond een live-bandje Forro, de vrijdag was er op een ander plein een serenade, de zaterdag verzamelen ze op een ander plein en proppen hun auto vol met drank in isomo-boxen en genieten van het samenzijn. De koffer open en volle bak stevig muziek! Geen verveling in Olinda 's avonds!

Wij gingen op pad met Sara en Melanie, 2 supermadammen uit Antwerpen en Brussel, waar we ons super mee geamuseerd hebben. En onze vriend Flavio uit Sao Paulo, vergezelde ons ook vanaf dag 2. Hij vertelde ons meer over de alfayas, de frevo, ... en leerde ons hoe de perfecte caipirinha te maken!

Overdag deden we 2x de 'obligate' tour langs de 22 kerkjes die Olinda rijk is (waarvan 2 Hollandse kerkjes). Met kerkjes, pleintjes en overal felgekleurde huisjes was het er aangenaam vertoeven.

De laatste dag besloten we toch een klein uitstapje te maken naar het stadsstrand van de grootstad Recife nl. Boa Viagem. We hadden blijkbaar niet als enige dat idee. Op zondag trekken de Brazilianen naar het strand en het was er dus op de koppen lopen. Van het haaiengevaar trekt de lokale bevolking zich precies niet veel aan hoewel er redelijk wat security/redder klaarstonden.

Acaí, de Braziliaanse ijsspecialiteit (vervrozen vrucht uit de amazone met muesli, banaan en soms enkele nootjes en rozijnen), is er niet meer van gekomen wegens een heuse paniekaanval: de laptop begon te flippen en we moesten Windows opnieuw installeren. Gelukkig is alles terug ok dankzij Ben, de Duitse computerprogrammeur.

Maar nu zijn we er klaar voor en nemen afscheid van Zuid-Amerika en Brazilië. Morgen, maandag 23 november, vliegen we naar Costa Rica. Het Latijns-Amerikaans avontuur lacht ons tegemoet!

We enjoyed Brazil!!

Greetz

Rik en Dorine

Brazilië - Pipa

Gisteren hebben we, met heel veel pijn in het hart, afscheid genomen van Pipa.

Pipa is een klein vissersdorpje ten ZO van Natal ontdekt door surfers in de jaren 70. Nu is dit uitgegroeid tot een plaats aan de noordkust van Brazilië waar surfers van over de hele wereld verzamelen. Het is bovendien een natuurreservaat waar dagelijks dolfijnen gespot worden en zeeschildpadden hun broedplaats hebben. We zijn er dan ook langer gebleven dan initieel gepland.

De Australiër, Nick, die we leerden kennen in Canoa Quebrada, raadde ons donderdagavond aan als reggae-avond in Pipa. Volgens de planning kwam dit ideaal uit. De reisroute was de volgende: de bus van Canoa Quebrada naar Aracatí, vandaar de bus naar Natal en van daaruit de laatste bus naar Pipa.

De bus naar Aracatí was mooi op tijd. De Hollandse eigenaar van de pousada waar we verbleven was echter niet goed op de hoogte van de vertrekuren van de bussen naar Natal. Het gevolg was dat we in Aracatí 2,5 uren moesten wachten. Daarbij kwam nog een uurtje vertraging dus dat was even, heel geduldig, op de tanden bijten. Aangekomen in Natal wilden we de laatste bus nemen richting Pipa. Maar toen we in het busstation aankwamen was de laatste bus helaas 20 minuten eerder vertrokken!!

Dan maar noodgedwongen op zoek naar een slaapplaats in Natal. Recht tegenover het busstation zagen we een hotel. Dit was ideaal om de volgende dag de eerste bus richting Pipa te kunnen nemen. Toch maar eerst even de kamer checken... en gelukkig hebben we dat gedaan!! Toen de stinkende, muffe geur vanuit de kamer ons tegemoet kwam en 2 kakkerlakken gretig onze richting uitliepen, was onze keuze snel gemaakt. Laten we toch maar een taxi nemen richting Ponta Negra (Z van Natal) en een deftig hostel zoeken. De dag nadien opnieuw richting busstation en op naar Pipa.

Wat hebben wij genoten van Pipa!

Surfen, op het strand chillen, wandelen door de gezellige straatjes, kuieren langs de winkeltjes die uiteindelijk allemaal hetzelfde verkochten, 's avonds een drankje in de Tribus-bar en uiteraard zwemmen bij de dolfijnen!

Praia de Golfinhos is de baai in Pipa waar bij laagtij dagelijks dolfijnen gespot worden. We stonden tot aan ons midden in het water en zagen op een 10-tal meter dolfijnen in de golven naar ons toespringen. Slechts 20 mensen stonden in het water en begonnen te joelen als de dolfijnen zich lieten zien! Helaas kon je niet naar hen toezwemmen en kwamen ze slechts tot op een veilige afstand. Het was wel een superervaring! We zijn zelfs 2 keer naar dat strand gegaan om de dolfijnen te kunnen bewonderen!

Simon, de Hollander uit Engeland, die we eerder in Canoa Quebrada hadden ontmoet, logeerde in Pipa in de pousada van een gekke Amerikaan. We werden daar uitgenodigd voor een supergezellige bbq (de electriciteit was voor enkele uren uitgevallen en het was dus met kaarsjes te doen) en leerden super toffe mensen kennen waar we nadien nog een stapje mee hebben gezet. Ook de eigenares van de Tribus-bar, Macia en haar vriend Frank waren top! Zij regelden ook de buggytrip voor ons door de duinen en langs de mooie kustlijn ten Z van Pipa. Super genieten en adrenaline ten top als je de steile duinen afracet!

Ons eerste hostel Sugar Cane stelde niet veel voor en dus switchten we al snel naar een HI Hostel: zaaaalig!!! mooie kamer, heel rustig, zwembad, plasma tv (en dus eindelijk Topgun gezien) en een openluchtkeuken in de tuin. Daar hebben we vooral camarao (scampi) klaargemaakt. In de omgeving van Pipa zijn heel veel scampi-kwekerijen en dus zijn ze goedkoop te verkrijgen. Het was echter niet gemakkelijk ze te vinden in de supermarkt maar de man van de supermarkt stuurde ons een donker straatje in en we kwamen terecht bij een oud vrouwtje. Haar diepvries zat overvol met zakken scampi van 1 kg. We voelden ons net op de zwarte markt! Camarao met tomaat en room, camarao gegrild, camarao met ajuin en look, ... We hebben er dan ook enkele dagen van kunnen eten! Voorlopig liever even geen camarao meer voor ons!

Hoewel Pipa iets toeristischer is, hebben we er super genoten en plaatsen we het in onze top 3 van Brazilië.

Na bijna een volledige week in Pipa, was het moment er om afscheid te nemen. Het was echter een eerder negatief gevoel: we konden gerust nog dagen, zelfs weken langer blijven! Maar onze planning roept, laatste stop: Olinda/Recife. Geen strand meer (gevaar voor haaien), wel veel cultuur, koloniale gebouwen, huisjes en kerken, ...

Dus op naar Olinda voor de laatste dagen Brazilië.

Greetz

Rik en Dorine

Brazilië - Morro Branco/Canoa Quebrada

We zijn slechts enkele dagen in Morro Branco en Canoa Quebrada gebleven. De meeste reizigers trekken richting Canoa Quebrada om van daaruit (of vanuit Fortaleza) een daguitstap te maken naar Morro Branco. Dat is heel goed te begrijpen aangezien er niet veel te beleven valt. Wij kwamen 's ochtends aan en voelden ons in een slaperig vissersdorpje.

De eerste nacht verbleven we, naar ons mening, in een 'spookhotel'. Het hotel had een 50-tal kamers waarvan er slechts 2 bezet waren. Het enige gedekte tafeltje in de openlucht-ontbijtzaal was voor ons gereserveerd. Toch een beetje creepy vond ik...

Op het strand 10 hutjes en welgeteld 2 pousadas in het dorpje maar de prachtige kustlijn met de bekende grote kliffen maken veel goed! Die kliffen zijn beschermd gebied en je ziet er bijna niemand lopen. Met zonsondergang is het dan ook ultieme rust en stilte.

Na het avontuur in het 'spookhotel' hebben we toch geopteerd voor de andere pousada in het dorpje: 'Itibu'. Deze had een prachtig zwembad met uitzicht op de zee. We besloten dus extra chill-dagen in te lassen tussen de plaatselijke bevolking.

Na de batterijtjes te hebben opgeladen in Morro Branco en te hebben genoten van de rust, trokken we verder richting Canoa Quebrada enkele uurtjes verderop. Een leuk dorpje aan zee! We arriveerden in het midden van de week wat de rustigste periode is. Er is 1 centrale straat 'Broadway' met een netwerk van kleine zandweggetjes rondom. De plaatselijke bar 'Caverna' heeft ons veel Caipirinha-plezier bezorgd (Rik bleef maar bestellen).Daar vertelden enkele reizigers ons veelbelovende verhalen over Pipa, een stranddorpje een 6-tal uren verderop. Dit dorpje ligt op onze weg richting Recife waar we maandag 23 november het vliegtuig nemen naar Costa Rica. De keuze was moeilijk aangezien dit ons laatste 'uitgaansweekend' in Brazilië is. Toch besloten we, na slechts 2 dagen Canoa, om reeds naar Pipa te vertrekken en daar het weekend door te brengen.

Zo gezegd, zo gedaan... Met een Caipirinha-kater stapten we de bus op richting Natal om van daaruit een andere bus richting Pipa te nemen.

Tot binnenkort!

Enjoy Caipirinha!

Rik en Dorine

Brazilië - Jericoacoara

Deze ochtend zijn we na ons nachtelijk busavontuur en na 6 prachtige dagen in Jericoacoara toegekomen in Morro Branco.

Jericoacoara is, wat Braziliaanse stranden en sfeer betreft, volgens ons het toppunt van de reis tot nu toe. In de Lonely Planet staat vermeld dat er een heuse 'lay-back' sfeer heerst en dat de meesten er langer blijven dan gepland. Dat was ook bij ons het geval.

'Jeri', zoals iedereen zegt, is een dorpje dat volledig in de duinen ligt en enkel te bereiken is met 4x4 of met strandbuggys. Dat bleek dus ook uit de overstap die we moesten maken van de confortabele bus naar een 4x4 bus met een vrij harde vering ;-) Die 4x4 bracht ons via 'no man 's land' naar het prachtige Jeri. De rit door de eindeloze duinen en de lagunes was super! Aangekomen in de schemer, gedropt vlak voor onze pousada, heerste er inderdaad die echte 'lay-back' sfeer en stonden er overal kraampjes met cocktails. We keken... en zagen dat het goed was!

Mijn verjaardag startte met een ontbijt op bed en nadien de eerste golfsurfles van meester Rik. Niet slecht...

Maar daar is het niet bijgebleven. Jeri staat bekend voor surfen van alle soorten: windsurfen, golfsurfen, kitesurfen,... Dus waagde ook ik mij, samen met meester Rik, aan een kitesurfcursus. Amai, amai,... Samen hebben we een 50-tal liter zeewater binnengekregen.Bovendienheb ik enkele vluchten met de kite genomen (bijna tot in Afrika) die zelfs een stuntman niet kan nadoen al zou hij het proberen!! Gelukkig geen ongelukken, alles goed verlopen en level II behaald bij het kitesurfen. Enkel nog kunnen vertrekken met die plank zou handig zijn... Ook mijn eerste 'wave' met het golfsurfen is een feit.

De dagen in Jeri werden steeds, door alle mensen daar, op dezelfde manier afgesloten. Rond 17u ging iedereen richting de grootste duin aan het strand om de zonsondergang te bekijken. Die duin noemt dan ook 'Pör do Sol' - duin van de zonsondergang. Via een sandboard kon je dan terug naar beneden. Ook Rik waagde hem hieraan. De fun was er echter snel af: na enkele koprollen bleek zand toch niet zo goed te glijden als sneeuw. Op de terugweg naar de Rua Principal was er telkens Capoeira op het strand. Daar sta je echt van te kijken!

Jeri bestaat bovendien maar uit 3 strat'en, wat eigenlijk gewoon zandweggetjes zijn. Iedereen kent daar iedereen en de meesten zijn er zelfs Argentijns of van Uruguay.

De Pedra Furada (ne steen) is hét symbool van Jeri dus die moesten we zeker gezien hebben. Na een tocht van 1,5 uur (enkel) in de broeierige hitte hebben we hem dan toch bereikt. Het was wel de moeite omdat je van bovenaf een mooi zicht hebt op het volledig dorpje. Toch is het enkel 'een steen' maar volgens ons dan toch één die je moet gezien hebben.

Vrijdagavond 6 november zat ons avontuur erop en trokken we terug richting Fortaleza om van daaruit de bus richting Morro Branco of Canoa Quebrada te gaan. We zien wel waar we terechtkomen en houden jullie zeker op de hoogte.

Enjoy life!

Greetz

Dorine en Rik

Fortaleza - Cumbuco

Lieve vrienden en familie,

Vandaag zijn we al de 2e dag in Jericoacoara maar laten we eerst even terugblikken op Fortaleza. Na een 8-tal uren reizen en verschillende tussenstops, is alles goed verlopen en zijn we doodmoe toegekomen op de luchthaven. Vandaar namen we de taxi naar Ceara Backpackers.

Fortaleza is opnieuw een grootstad met 3 miljoen inwoners, wat zich ook snel laat blijken: overal graffiti, daklozen, zwerfvuil, ... Ons hostel had ook een dubbele duur met code. Volgens ons zegt dit ook genoeg ;-) De dame van het hostel, met een kindje van 1,5 jaar, maakte ons snel duidelijk dat Fortaleza niet de ideale plaats is om kinderen op te voeden: drugs, geweld, criminaliteit, zwanger op 12-jarige leeftijd, ... Maar dan langs de andere kant geen slecht woord over Brazilië. Wat voelden wij ons goed in Fortaleza ;-))

De eerste 2 dagen hebben we vooral verkend. Te voet een 6-tal km. De winkelstraat en de shopping centra nabij Beira Mar zijn 'veilig' gebied en de beste manier om tot aan het strand van Beira Mar te geraken. De hoge temperaturen zorgden ervoor dat die 6km enorm lastig waren! Even een kokosnoot ter verfrissing en de airco opzoeken in de shoppingcentra. Het contrast met de tropische temperaturen is wel groot als je binnen reeds de kerstbomen, 3 koningen, kindje Jezus en den ezel ziet staan.

Het centrum bestaat uit 3 'city beaches': Praia de Iracema, Beira Mar en Praia do Futuro. Dit laatste strand was enkel met de bus te bereiken aangezien er een favela (sloppenwijk) doorkruist moest worden.

Fortaleza zelf was naar onze mening eerder een tussenstop naar Jericoacoara, om de was te laten doen, wat administratie te regelen en terug te vertrekken.

De laatste dag voor vertrek, zijn we een dagje naar Cumbuco geweest, 35 km van Fortaleza. Duidelijk veel netter en hét kitesurfparadijs. Er was net de Cumbuco kitesurfshow: internationale kiters (wij zagen het onderdeel kiteloop), vollen bak muziek en de echte surfersfeer. Dit was een ideale afsluiter om dan het avontuur te gaan opzoeken in Jericoacoara.

We'll keep you informed.

Enjoy life!

Rik en Dorine

Foz de Iguaçu - deel 2

Helaas viel zaterdag letterlijk in het water. Wat een onweer!! Electriciteit hele dag uitgevallen!

In de namiddag was het weer een beetje beter en trokken we richting stadje Puerto Iguazu. Daar werd het duidelijk: verschillende bomen omver op de electriciteitsleidingen.

Na een hevige samba-avond in het hostel, bedje in en op naar de laatste dag. We doen de stuwdam Itaipú en chillen aan het zwembad. Maar we kregen al snel spijt van die beslissing. Itaipú was indrukwekkend maar niet echt veel vergeleken met de watervallen 'cataratas'. Dus besloten we toch de Braziliaanse kant ookte gaan bekijken.

Slechts 20% van de falls bevinden zich in Brazilië, de andere 80% in Argentinië. Toch kreeg je vanuit Brazilië een prachtig overzicht en zag je de 'devil's troat' of 'garganta del diablo'. Maar no regrets ondanks dat we toch veel geld hadden gespendeerd die dag. Nog even de laatste beelden van de cataratas in ons opgenomen, een diepe zucht en richting hostel om afscheid te nemen van de Hollandertjes. Zij nemen de bus richting Buenos Aires. Ook James en Nikkie gaan die richting uit. Van hen namen we deze ochtend afscheid. Het was echt leuk om met hen samen te reizen!

Nu zitten we op het vliegtuig van Iguaçu naar Fortaleza: 2 tussenstops,maar dat is reizen he. Heading for more beaches, samba, ...

Tot binnenkort amigos!

Rik en Dorine

Foz de Iguaçu

Lieve mensen,

Om te starten enkele 'weetjes':

Foz de Iguaçu: Dit is geen Spaans of Portugees maar Guaraní, de oorspronkelijke taal van Brazilië.

I betekent 'rivier', guaçu betekent 'groot' en foz betekent 'einde'.De Iguaçu-rivier, die de 3 landen Argentinië, Paraguay en Braziliië verdeelt, komt hier dus tot zijn einde.

De Paraná-rivier is hier de 2e rivier in deze streek waar we de Itaipú stuwdam vinden. De 2e grootste stuwdam ter wereld, binacional tussen Brazilië en Paraguay en zorgt voor 90% van de electriciteit van Paraguay en 22% van de electriciteit van Brazilië. Niet slecht zou ik zeggen! Deze heeft echter niets te maken met de Iguaçu Falls.

Vandaag, maandag 26 oktober 2009, zijn we op de kop 2 weken van huis weg. Het lijkt al veel langer door al de indrukken die we te verwerken krijgen. Sinds de ferry terug naar Angra dos Reis, hebben we in 4 dagen fantastische dingen gezien.

Aangekomen in het busstation kochten we tickets richting Iguaçu. Eerste bus richting Barra Mansa om daar over te stappen richting Foz. Alweer duurder dan verwacht maar voor een reis van 30 uren met de bus was dit nog vrij schappelijk.

In het busstation werd ons groepje van 4 verdubbeld. We leerden 4 Hollandertjes kennen en volgden hen naar het hostel dat zij reeds gereserveerd hadden. Hostel Inn aan de Argentijnse kant: super hostel! Megasfeer, zwembad, ontbijt, free wifi, ... beste hostel ooit. Bedankt aan Diewertje, Milou, Dabis en Bart! In Barra Mansa heerste er even paniek. Wezagen onze bus gewoon voorbij rijden!! Maar na 2uextra wachten, bleek hij gewoon vertraagd. Oef! De lange reis viel nog mee. We hadden leuk gezelschap en de 30 uren gingen snel voorbij.

Vrijdag richting falls. In 1 woord: WAAW!!!! Daar staat de tijd en de wereld even stil. Een enorme hoeveelheid water, bulderend lawaai, prachtig weer en mooie bossen. Op zo'n moment voel je je maar een klein deeltjes van deze prachtige wereld en natuur. Adembenemend. Enkel superlatieven kunnen dit beschrijven. Uiteraard ook even het avontuur opgezocht en met de speedboot tot vlakbij de watervallen gevaren: we waren slechts een beetje nat... NIET dus... doorweekt!, maar wel een zalige ervaring. Een paradijsvogel, tucan of soort beertje met lange snuit (de naam ervan weten we nog niet) spotten, is daar niet uitzonderlijk. Emiliano, de Argentijnse taxi-chauffeur bracht ons graag naar het park. Toffe en supervriendelijke man! Hoewel er wordt beweerd dat Brazilianen de meest gastvrije mensen van Z-Amerika zijn, ging onze voorkeur toch uit naar de Argentijnen. Zo hulpvaardig en vriendelijk!

Brazilië - Ilha Grande

168 km ten zuiden van Rio ligt Ilha Grande - het tropisch paradijs ;-)

Vanaf het vaste land - Angro Dos Reis, een havendorpje als tussenstap naar Ilha Grande - hebben we dan ook de ferry genomen naar dat paradijs.

Alvorens de ferry op te stappen nog snel de kaartjes gepost en enkele inkopen gedaan. Wij verschieten hier soms hoe duur Brazilië kan zijn, tegen al onze verwachtingen in. De postzegels kosten het dubbele van de kaartjes en de chocolade is bijna niet te betalen. Ook binnenlandse vluchten kosten enorm veel geld!

Op zoek naar een deftig ATM en dan met de cash richting Ilha Grande: 1,5 uur met de ferry en aangekomen in de gietende regen!!! Zo tropisch zag het eiland er toen eigenlijk niet uit. Wel waren we weer een ervaring rijker.

Een klein Braziliaans madammeke stelde ons een pousada voor die we graag aangenomen hebben. 10 euro per persoon per nacht met een outdoor kitchen - zo kunnen we besparen!! We zijn een 4-tal dagen op het eiland gebleven met helaas enkele bewolkte dagen. Dat kon de pret alweer niet bederven.

Een onderschatte hiking trip door de jungle van 3 uren naar het surfstrand van Lopez Mendes heeft ons naar prachtige idyllische strandjes geleid. Op weg door de jungle kwamen we ook enkele toffe jungle-bewoners tegen: aapjes en mooie vogeltjes (die je bij ons alleen in kooitjes vindt). Uiteraard ook enkele zwervershonden maar die volgen je overal naartoe en moet je erbij nemen. Ook de slippertjes in de modder zorgden voor het plezier!! Van de 102 praias van het eiland hebben we er 9 verkend: vila abraao, pousa, praia de palmas, praia de mangues, lopez mendes, saco de céu, freguesia santana, japariz en lagoa azul. De laatste 4 met een boottrip.

Ook hebben we enkele mensen leren kennen: Nicky en James van Kenia en Steve en Deborah van Engeland. Zij keren na 14 maand onderweg naar huis terug. Met James en Nicky zetten wij onze tocht verder naar Iguaçu. We hebben beslist om zeker de Argentijnse kant te gaan verkennen - goedkoper!

Iguaçu zijn de Niagara Falls van Brazilie en liggen op het 3-landenpunt: Argentinie, Brazilie en Paraguay. Daar dichtbij vind je ook de op 1 na grootste stuwdam ter wereld.

Terwijl we nu op de ferry zitten richting mainland, schijnt de zon volop. Het Portugees geklets (waar je dus genen bal van verstaat!!!) op de achtergrond en de hoge verwachtingen van Iguaçu in het hoofd!

Tot binnenkort!

Enjoy life!

Rik en Dorine